Barika

Bourgogne AOC

 

Region/kraj: 

Burgundia, Francja

Rodzaj: 

Apelacja regionalna klasy AOC (Appellations d’Origine Contrôlée) powołana na mocy zarządzenia ustawowego z 30 lipca 1935 roku. Dotyczy win czerwonych i białych produkowanych w dowolnym miejscu w regionie Burgundii. Reprezentuje prostsze wina, przeznaczone do spożycia w ciągu trzech lat od wskazanego rocznika.

Położenie: 

Region Burgundii biegnie od Auxerre na północy do Mâcon na południu do Lyonu.

Geografia: 

Burgundia położona jest we wschodniej Francji, w dolinach i na stokach na zachód od Saony, dopływu Rodanu .

Szczepy: 

Na terenie objętym apelacją uprawia się następujące szczepy:

Białe

  • chardonnay
  • aligoté
  • sauvignon blanc
  • pinot blanc
  • pinot gris

Czerwone

  • pinot noir
  • gamay

Klimat: 

Burgundia ma klimat kontynentalny. Charakteryzuje się mroźnymi zimami i gorącymi latami. Pogoda jest bardzo nieprzewidywalna, a deszcze, grad i mróz są możliwe w czasie zbiorów. Region posiada wiele lokalnych mikroklimatów, i z tego powodu nie można precyzyjnie określić warunków klimatycznych dla całej Burgundii. Dodatkowo zmienność klimatu powoduje, że poszczególne roczniki win mogą się znacznie różnić między sobą.

Gleby: 

Region jest bardzo zróżnicowany geologicznie. Można wyróżnić kilkadziesiąt rodajów gleb, dlatego jest jedynym regionem winiarskim we Francji, w którym tak ogromną wagę przykłada sie do konkretnych winnic czy parceli.

Historia: 

Badania archeologiczne w regionie wskazują II wiek naszej ery, jako okres powszechnego uprwainia winorośli. Z innych źródeł historycznych winika, że osadnictwo Rzymskie z II i I wieku przed naszą erą mogło przyczynić się do rozwoju upraw. Pierwsze pewne wzmianki na piśmie wychwalające lokalne wina pochodzą z roku 591 n.e. Ogromne zasługi włożył Kościół Katolicki i związane z nim zakony i opactwa. Gwałtowny rozwój nastąpił w okresie panowania Karola Wilekiego, koronowanego w 800 roku. Jego reformy państwa wiązały się również ze wsparciem upraw winorośli. Z tego okresu pochodzi najsłynniejsze opactwo Benedyktynów w Cluny, które jako pierwsze na świecie zajęło się profesjonalną uprawą winorośli. Kolejnym zakonem, który przyczynił się do uprawy winorośli i gromadzenia wiedzy na temat jej uprawy i produkcji wina, był zakon Cystersów za łożony w 1098 roku. Najsłynniejsza ich winnica Clos de Vougeot została założona w 1336 roku. Cystersi jako pierwsi rozpoczęli klasyfikację parceli ze względu na glebę, mikroklimat, sposób upraw i odmiany winorośli. Dzisiejszy podział apelacyjny w regionie ma swoje korzenie w opracowaniach Cystersów. Przez ponad tysiąc lat zakony i opactwa wyspecjalizowały się w uprawie winorośli i produkcji wina a ich wkład w wiedzę jest nieoceniony, m.in. pierwsze opisy pinot noir z XIV wieku. Niezmiennie, przez wieki, o rozwój upraw dbali również książęta Burgundii, zakazując zwiększenia produkcji na rzecz spadku jakości. W XVII wiku, po włączeniu Burgundii do Królestwa Francji, wiele winnic zostało sprzedanych i przejętych przez arystokrację. Gwałtowny rozwój upraw winorośli związany był z rozbudową dróg na począku XVIII wieku. Powstały pierwsze domy negocjantów, kupców, którzy prowadzili sprzedaż wina poza granice regionu. To oni podbli rynek paryski i stali się największą konkurencją dla Domów Szampanii. Kres tysiącletniego rozkwitu winiarstwa przypada na okres krwawej rewolucji francuskiej. Właściciele winnic zostali, pozbawieni posiadłości a część z nich wymordoawana. Podobny los spotkał klasztory i opactwa, palono zabudowania i uprawy. Po wsiach i małych miasteczkach chodziły rewolucyjne bojówki, które mordowały każdego, kto sie do nich nie przyłączył. Rewolucyjny terror wstrzymał praktycznie jakikolwiek rozwój regionu. Majątki były niszczone, grabione i podpalane. Po przejęciu władzy przez Napoleona i wprowadzeniu nowych praw spadkowych najcenniesze, ocalałe winnice zosatły podzielone na małe parcele. Po okresie napoleońskim okazję wykorzystali negocjanci i bogaci kupcy, którzy od Cesarza Austrowęgier kupowali tytuły baronów i przejmowali rozbite winnice. Restauracja winnic i wzrost produkcji wina po okresie rewolucyjnym i napoleońskim przyczynił sie do pierwszych współczesnych opracowań w literaturze (1831 r.). Trzydzieści lat później w oparciu o dane historyczne okresu średniowiecza i poźniejsze doświadczenia pojawiła się pierwsza klasyfkiacja win ze względu na terrior opisująca pięć klas jakościowych. W 1861 roku Komitet Rolniczy ograniczył liczbę klas do trzech. Ówczesne rozwiązania wprowadziła rządowa ustawa z 1935 roku powołując do życia klasyfikację AOC, która objęła rówież Burgundię. Kryzys lat trzydziestych i II wojna światowa ponownie wstrzymały rozwój regionu. Okres powojenny, przyczynił się do wzmocnienia dbałości o winnice. Zastosowano naturalne nawozy a wina z tego okresu zyskały na renomie. Uprawa była zrównoważona a produkcja ograniczona. Przez kolejne trzydzieści lat winogrodnicy zaczęli stosować sztuczne nawozy i pestycydy. Nastąpił wzrost produkcji o 75% (zgodnie z badaniem Institut National des Appellations d'Origine) kosztem jakości a gleby zostały pozbawione naturalnych składników odżywczych. W 1985 roku winogrodnicy podjęli decyzję o powrocie do produkcji win najwyższej jakości. Wysiłki z drugiej połowy lat osiemdziesiątych i początku lat dziewięćdziesiątych opłaciły się. Dbałość o winnice, sposób uprawy, przykładanie wagi do terrior i staranność przy produkcji wina są dzisiaj standardem.
(0)