Barika

Gamay

Owocowość   ●●●
Ciało ●●
Taniny
Kwasowość ●●●●
Alkohol ●●


Gamay zwany taże gamay noir à jus blanc pochodzi z Burgundii. Uprawiany był przez Celtów jeszcze w epoce rzymskiej, w Galii Południowo-Wschodniej. Następnie, w późnym średniowieczu, około 1360 roku, pojawił się w miejscowości Gamay, na południe od Beaune. Między XIV a XlX wiekiem rozprzestrzenił się w Côte d’Or. W lipcu 1395 roku Filip Śmiały zakazał uprawy gamay, uznając je za wino zbyt mało eleganckie w porównaniu z pinot noir. Sześćdziesiąt lat później Filip Dobry wydał edykt podtrzymujący zakaz Filipa Śmiałego, uzasadniając to faktem, że książęta Burgundii są panami najlepszych win chrześcijaństwa.

Gamay dojrzewa dwa tygodnie wcześniej niż pinot noir i jest zdecydowanie wydajniejszy i łatwiejszy w uprawie, stąd też jego niezwykła popularność w wiekach średnich. Poza Beaujolais występuje jeszcze w Turenii, północnych Włoszech – w prowincjach Aosty, Udine, Florencji, w Szwajcarii, Kanadzie, Afryce Południowej, Kalifornii, na Węgrzech, Bułgarii i innych. Dzięki filokserze w Burgundii uprawia się tę winorośl tylko w Beaujolais.

Wino uzyskane z tego szczepu ma jasną, purpurową, prawie fioletową szatę. Jest niezłe, świeże, z mocną kwasowością, ubogie w taniny, niezbyt ciężkie, o owocowym aromacie. Najlepsze pochodzą z granitowych gleb, z tzw. cru beaujolais (Saint-Amour, Fleurie, Morgon itd.). Odmiana ta jest składnikiem burgundzkiego passe-tout-grains. Znane przede wszystkim z beaujolais nouveau.

 

Źródło: 

Wiktor Zastróżny: Degustacyjny słownik winiarski. Sklep z winem Festus, Sopot, 2013
(0)