Barika

Muscat

Ampélographie. Traité général de viticulture
Owocowość   ●●●●●
Ciało
Wytrawność
Kwasowość ●●●●
Alkohol


Muscat blanc à petits grains / muskat aleksandryjski / muskat hamburski – określenia »muskat« używa się dla całej rodziny winorośli od stuleci wykorzystywanej w winiarstwie, jako winogrona stołowe, a także do produkcji rodzynek. Rodzina ta zawiera setki odmian, od białych do czerwonobrązowych. Muskat lubi ciepły klimat. Uprawia się go w Grecji, we Włoszech, Francji, Hiszpanii, Australii i Stanach Zjednoczonych (Kalifornia). Jest to jedna z najstarszych odmian znanych człowiekowi. Tworzy się z niej wina od lekkich białych (także musujących), do słodkich, często także wzmacnianych.

Za najlepszy z tej rodziny uważa się szczep muscat blanc à petits grains (biały o małych owocach). Na południu Francji po raz pierwszy posadzili go Grecy. Pochodzi prawdopodobnie z Bliskiego Wschodu, skąd rozprzestrzenił się w obrębie Morza Śródziemnego, a także na Krymie. Przy limitowanej wydajności daje wina o bardzo skoncentrowanym smaku i zapachu. Znakomity jest wzmacniany muscat de Beaumes-de-Venise z Południowego Rodanu. W Australii wytwarza sie z niego wina likierowe, gdzie muscat blanc à petits grains określa się jako brown muscat albo frontignan. W Północnym Rodanie często kupażuje się go z clairette blanche, produkując wina Clairette de Die. We Włoszech jest odmianą, z której wytwarza się znakomite słodkie asti spumante. W Kalifornii nazywany jest muscat blanc, muscat canelli albo muscat frontignan. Muskaty o nazwie moscato giallo (albo goldmuskateller) i moscato rosa (albo rosenmuskateller) są wersjami kolorowymi. Na świecie odmiana ta ma wiele nazw, m.in. moscato bianco, muscat de Frontignan, muscat d’Alsace, muskateller, moscatel de grano menudo, moscatel rosé.

Innym szczepem, nie tak znakomitym, choć o niezwykle długiej historii pamiętającej starożytny Egipt, jest muskat aleksandryjski (także znany jako moscatel romano lub muskat rzymski). Ta odmiana jest bardzo wydajna, ma wysoką zawartość cukru i niską kwasowość. Daje raczej niskiej jakości wina, używana jest głównie do produkcji rodzynek lub do bezpośredniego spożycia.

Muskat aleksandryjski lubi wysokie temperatury, uprawia się go na całym świecie. W Hiszpanii (moscatel de Málaga jest ciężki, słodki, ma kolor od złotego po ciemnobrązowy. W Portugalii stanowi podstawę do produkcji znanego, wzmacnianego moscatel de Setúbal, w Grecji – muszkata z Limnos. Muskat aleksandryjski gdzie indziej bywa nazywany gordo blanco, hanepoot, lexia, moscatel, moscatel gordo i zibibbo (południowe Włochy). Uprawiany jest także w nieco chłodniejszym klimacie, m.in. w Austrii i Alzacji. Muskat aleksandryjski jako wino wytrawne jest lekki, o stosunkowo niskiej kwasowości, często bywa mieszany z innymi odmianami. Jeśli fermentuje do końca, prawie znika jego charakterystyczny aromat.

Istnieje jeszcze odmiana zwana muszkatem hamburskim, z którego robi się przeciętne wina w Europie Wschodniej. W Australii jest znany jako black muscat, we Włoszech jako moscato di Amburgo. W Kalifornii uprawia się też inną odmianę, zwaną orange muscat. Muskat-Ottonel jest prawdopodobnie krzyżówką chasselas i zwykłego muscat de Saumur, wyhodowanego nad Loarą przez Roberta Moreau w połowie XIX wieku. Daje interesujące, zbotrytyzowane wina, szczególnie w rejonie Neusiedlersee, dosyć lekkie, z dobrą kwasowością, co w winach słodkich ma duże znaczenie. Na Węgrzech nazywa się także muskotàly, w Afryce Południowej muscadel ottonel.

Wytrawny, niezwykle owocowy jest znakomity jako aperitif, można go także podać do szparagów i delikatnych dań kuchni indyjskiej lub tajskiej.

 

Źródło: 

Wiktor Zastróżny: Degustacyjny słownik winiarski. Festus, Sopot, 2013