Barika

Pinot blanc

Ampélographie. Traité général de viticulture


W Austrii wino z tego szczepu może być butelkowane jako weissburgunder lub kIevner (czasami bywa tak nazywany również w Alzacji). Na Węgrzech określa się je jako fehér burgundi. W Hiszpanii i Włoszech nazywa się pinot bianco, w Republice Czeskiej znane jest jako rulandské żółci, w Słowacji jako rulandské Biele, a w Serbii – beli burgundac. W Meksyku i Południowej Ameryce bywa błędnie nazywane chenin blanc.

Najwięcej pinot blanc uprawia się w Alzacji, gdzie najczęściej wykorzystuje się ją do produkcji musującego crémant d’Alsace. Tam określenie to nie oznacza, że jest to czysty pinot blanc (prawdziwą odmiana alzacką jest pinot gris), ale najczęściej oznacza białe wino z odmian pinot (auxerrois, pinot gris, pinot noir). W zasadzie pinot blanc jest białą mutacją pinot gris, która z kolei pochodzi od pinot noir. Odmiany tej używa się również do mieszania z innymi, np. chardonnay. Alzackie pinot blanc jest pikantne, nieco przydymione i o umiarkowanej kwasowości, szczególnie gdy przeważają w nim grona auxerrois. W Niemczech najlepszy weissburgunder pochodzi z Badenii i Palatynatu, w Stanach Zjednoczonych głównie uprawia się ten szczep w Kalifornii (m.in. w Monterey), chociaż tam pod tą nazwą jeszcze do lat 90. kryła się jego mieszanka z melon de Bourgogne / muscadet, które na krzewach przypominają chardonnay (różnicę tę odkryto przy okazji badań podkładek winorośli). Mylenie krzewów pinot blanc i chardonnay było bardzo powszechne, stąd wino z tego szczepu winifikowano w stylu podobnym do chardonnay, w nowym dębie i fermentacją malolaktyczną. Ma ono stosunkowo dużo ciała. Najczęściej jest to wino o aromatach jabłek, owoców cytrusowych i kwiatów, w większości fermentowane w stalowych tankach i rzadko przeznaczone jest do dłuższego przechowywania.

Towarzyszy białym mięsom i rybom, słodkie znakomite jest jako aperitif lub deser.

 

Źródło: 

Wiktor Zastróżny: Degustacyjny słownik winiarski. Festus, Sopot, 2013