Barika

Roussanne

Ampélographie. Traité général de viticulture


Odmiana z Doliny Rodanu, gdzie jest jedną z dwóch białych odmian dopuszczonych do produkcji białych wersji Hermitage, Crozes-Hermitage i St-Joseph. Z tej odmiany wytwarza się wina w apelacji Saint-Peray na południe od Cornas (także musujące).

Wino uzyskane z tego szczepu ma dosyć natarczywy aromat trochę podobny do orzeźwiającej ziołowej herbaty, miodu, kawy, kwiatów i orzechów, co razem z dobrą kwasowością (w chłodniejszym klimacie) pozwala mu lepiej się starzeć niż marsanne, która w mieszankach dostarcza więcej ciała. By wyrazić swą elegancję, grona muszą być przed zbiorem bardzo dojrzałe.

W rejonie Châteauneuf-du-Pape jest jedną z sześciu dozwolonych białych odmian, obok grenache blanc, piquepoul blanc, clairette, bourboulenc i picardan. Zwykle białe wino Châteauneuf-du-Pape zawiera 80–100% tej odmiany. Służą także do mieszania z winami czerwonymi. Uprawia się ją również w Nowym Świecie: Kalifornii, w stanie Waszyngton (gdzie miesza się ją z viognier) i Australii (gdzie prawdopodobnie sprowadzono ją w końcu XIX wieku, by mieszać ją z shiraz), a także w Toskanii i Hiszpanii. W Sabaudii znana jest jako bergeron. Roussanne jest także uprawiana w Prowansji i Langwedocji-Roussillon, gdzie czasem miesza się ją z chardonnay, marsanne i vermentino, w niektórych vin de pays.

Owoce wyróżniają się rdzawym kolorem, gdy są dojrzałe, przybierają czerwonobrązowy, brunatny kolor (fr. roux – brunatny), stąd jej nazwa. Odmiana ta jest dosyć trudna w uprawie, podatna na pleśń, o słabej odporności na suszę i wiatr, dojrzewa późno, często nierówno i nieregularnie. W mieszankach roussanne dodaje winom aromatu, elegancji, poprawia kwasowość i zwiększa potencjał starzenia.

Eksperci uważają, że zdominowane przez roussanne mieszanki można pić w ich młodości (gdy mają 3–4 lata), później przechodzą przez okres zamknięcia i otwierają się dopiero po 7–8 latach, osiągając większą złożoność i głębię.

 

Źródło: 

Wiktor Zastróżny: Degustacyjny słownik winiarski. Festus, Sopot, 2013