Barika

Viognier

Ampélographie. Traité général de viticulture
Owocowość   ●●●●
Ciało ●●●
Wytrawność
Kwasowość ●●
Alkohol ●●●●


Jeszcze niedawno odmianę tę uważano za zagrożoną. Pół wieku temu uprawiano ją prawie wyłącznie w Dolinie Rodanu w apelacjach Condrieu i Chateau Grillet (zaledwie cztery hektary). Obecnie staje się coraz bardziej popularna na świecie, mimo ogromnych trudności w jej uprawie.

Jej główną wadą jest enigmatyczny wzrost, łatwość zakażania się mączniakiem w wilgotnym klimacie. Odmiana ta jest odporna na suszę, owoce muszą być zbierane w szczytowym okresie dojrzałości, by uzyskać ich niepowtarzalny aromat i smak. Winogrona mają skłonność do wytwarzania cukru w wysokim stężeniu, a niskie stężenie kwasów może spowodować, że wina stają się neutralne, o winnym aromacie i dużej zawartości alkoholu. Problemy uprawy powodują, że dobrej klasy wino viognier jest dosyć rzadkie i stosunkowo drogie. Bez długiego dojrzewania w dębie wino łatwo może ulec maderyzacji.

Oprócz Francji szczep ten uprawia się m.in. w Stanach Zjednoczonych, Australii, Ameryce Południowej, Nowej Zelandii, a nawet w Japonii.

Główną atrakcją tej odmiany jest potencjalnie potężny, bogaty i złożony aromat bardzo dojrzałych moreli, kwiatów pomarańczy, mango, miodu, głogu, kwiatów lipy, pigwy, gumy arabskiej. Profil tego aromatu przypomina nieco gewürztraminera. Wytrawne viogniery mogą przemawiać do miłośników chardonnay. W wielu krajach, w związku z pięknym, głębokim kolorem i niską kwasowością, eksperymentuje się nad mieszankami viogniera z chardonnay, chenin blanc, colombard. Zarówno chardonnay, jak i viognier są kremowe na podniebieniu. Viognier nawet bez użycia dębu ma prawie tak potężne ciało jak dębowy chardonnay, ponadto głęboką, złotą szatę i intensywny smak.

 

Źródło: 

Wiktor Zastróżny: Degustacyjny słownik winiarski. Sklep z winem Festus, Sopot, 2013
(0)